Coco Chanel: powervrouw & ultieme inspiratie

Coco Chanel classique

Schrijven over Gabrielle ‘Coco’ Chanel is zoiets als schrijven over corona: iedereen kent haar/het al, heeft er vast en zeker iets over gelezen, heeft er een mening over, én vindt het wellicht onorigineel en uitgekauwd. Schrijven over Coco Chanel is met andere woorden doodeng. Desalniettemin is Chanel de grondlegger van de hedendaagse mode, noem je haar in één adem met haute couture en dus Parijs, én zijn haar tassen, jasjes en parfums niet meer uit ons huidige straatbeeld weg te denken. Maar bovenal en most importantly: ze is een powervrouw en daarmee een enorme inspiratiebron voor Classique vrouwen.

Coco Chanel leefde in een tijd waarin mannen overheersten. Waarin zij bepaalden wat vrouwen mochten doen. Waarin vrouwen stopten met werken als ze trouwden. In een tijd waarin vrouwen ingesnoerd werden in korsetten. En versierd werden met pracht en praal: enorme hoofdtooien en overdadige sieraden. Waarin licht gekleurde kleding voor de rijken was, en zwart voor de dienstmeiden en nonnen. Omdat je daar de vlekken niet op zag.

Chanel bevrijdde de vrouw. Ze bevrijdde haar letterlijk door kleding te ontwerpen zonder korsetten waardoor vrouwen weer konden ademen. Ze verving deze door wijde Bretonse shirts, jasjes geïnspireerd op mannenmodellen en korte kapsels. Ze ontwierp hoeden zonder opsmuk en droeg broeken tijdens het paardrijden, zodat ze wijdbeens kon zitten in plaats van met twee benen aan een kant. Ze maakte de vrouwen wat mannelijker.

Maar Chanel verloor het vrouwelijke nooit uit het zicht. Ze gaf vrouwen kracht doordat ze jasjes zo ontwierp dat er genoeg bewegingsruimte was om als vrouw auto te rijden. Ze ontdekte de kleur zwart voor jurken en creëerde daarmee de Little Black Dress. Luxe uitte zich in haar kleding niet in overdadige sieraden, maar in onzichtbare perfectie: kleren van prachtige stoffen die naadloos aansloten, een mouwtje dat net boven de pols viel voor extra elegantie, een schoen met een andere kleur punt om de voet optisch kleiner te maken. Haar klassieke stijl combineerde ze met geavanceerde accessoires en bijzondere sieraden als tegenreactie. Ze gebruikte prachtige details als gouden knopen, enorme parelkettingen en haar lievelingsbloem de camelia.  

Chanel classique

De bewegingsvrijheid voor de vrouw werd door Chanel omarmd. Ze beweerde dat comfort en elegantie hand in hand gaan. De Little Black Dress, de parels, de prachtige tassen; Chanel benadrukt het vrouwelijke door de basis in het mannelijke te zoeken. Een basis die nu nog steeds geldt wanneer we een 501 Levi’s combineren met gigahoge Louboutins. Of een kanten jurkje met een vintage leren jack.

Veel van bovenstaande zorgt ervoor dat Chanel mij als vrouw inspireert. Dit wordt versterkt door wat ik onlangs las: bijna alle modeontwerpers schetsen hun ontwerpen op papier. Ze maken tekeningen en geven de kleding daarmee de belangrijkste rol van het beeld. Een jurk van Dior kan als het ware uit zichzelf blijven staan; daar is bijna geen vrouw voor nodig. Coco Chanel tekende daarentegen niet. Ze ontwierp haar kleding op de vrouw, omdat het voor haar het belangrijkst was dat de kleding de vrouw versterkt. Kleding dus niet als kleding an sich of als modebeeld, maar als een stukje identiteit en kracht.

Naast het bevrijden van de vrouw liet Chanel de vrouw ook echt vrouw zijn. Omdat ze dan in haar grootste kracht is. Zich het mooist voelt en zelfverzekerd is. Coco Chanel was daarmee dus ‘gewoon’ een vrouw als jij en ik, in eerste instantie op zoek naar de mooiste en beste versie van zichzelf. Chanel ontwierp initieel alleen voor zichzelf, maar haar ontwerpen veranderden, sierden en bevrijdden de vrouw voor altijd. En daar danken we haar de eerstvolgende keer voor zodra we, na deze gekke periode, onze comfortabele doch elegante ‘kleine zwarte jurkjes’ weer uit de kast trekken (en kreeg ik het daarmee zomaar voor elkaar om naast Chanel ook over corona te schrijven – driewerf hoera voor klassieke onderwerpen!).

Laat een reactie achter