Bella Italia meets spanning en verderf in The Talented Mr. Ripley

Het is heerlijk om van heel veel dingen wat te weten. En om ons daarom zoveel mogelijk laten inspireren door juiste, interessante content. Tegelijkertijd is er ook niets mis met een avondje bankhangen en nergens over na hoeven denken. Het volgende artikel vindt dan ook zijn oorsprong in de wereld der amusement én biedt de perfecte manier om twee uur te ontsnappen aan de krochten van corona: de film The Talented Mr. Ripley is perfect voor jouw ‘fake-vakantie’. Italiaanse dorpjes, cocktails drinken aan de kust, dinertjes, jazz, Vespa-ritjes door Rome… totdat dat coronapaspoort in handen is, is dit jouw perfecte uitvalsbasis voor een imaginaire holiday. 

Goed, mooi weer en Italiaanse schoonheid dus. Maar The Talented Mr. Ripley is meer dan dat. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik daar pas halverwege de film achter kwam. Ik liet me namelijk verleiden door de zéér aantrekkelijke cast: Matt Damon, Jude Law, Gwyneth Paltrow en Cate Blanchett. En dus door Italië. En het jaren ’50 sfeertje. En de jazz-muziek. Maar het plot bleek dus ook geinig: De film start met sloeber Tom Ripley (Matt Damon) die als muzikant in geleend Princeton-jasje de scheepsmagnaat Herbert Greenleaf ontmoet. Waarop Greenleaf vraagt of Ripley zijn zoon Dickie van Princeton kent. Laatstgenoemde zit in Italië en zijn vader wil dat hij terugkomt naar Amerika. Ripley heeft wel zin in een reisje Italië, dus liegt over zijn niet-bestaande vriendschap met Dickie Greenleaf en mag op kosten van diens vader naar Italië. Alwaar de fijne beelden starten.

Ripley trekt met Greenleaf Jr op en belandt in zijn luxe, verwende leven. Kenniebeter voor ons als kijker natuurlijk. Boottochtjes, chique diners, mooie outfits... yes please! Maar dan, DAN blijkt dat Ripley dus een beetje een engerd is, of een manipulatieve leugenaar om het wat deftiger te zeggen. En dat was het moment dat ik me herinnerde dat ik ergens had gelezen dat deze film een psychologische thriller is. En het mag (moet) gezegd: ik ben niet zo’n held in psychologische thrillers. Moorden, politie, een web van leugens, bloed… u vraagt, zij draaien. Goddank wél nog steeds met Italië op de achtergrond, dus de esthetische kijker komt nog steeds aan zijn trekken. Desalniettemin een thriller. Puntje-op-je-stoel-materiaal zeg maar. Als je niet zo’n held bent in ieder geval. Plottwist in mijn geval, maar een slimme kijker is goed voorbereid, waarvoor geen dank!

Het moge misschien niet zo lijken door mijn laatste alinea, MAAR The Talented Mr. Ripley is écht het kijken waard. De beelden zijn sprookjesachtig, de muziek is heerlijk, de cast is poddorie goed én het leidt af van de Corona-madness en het druilerige Nederland. Spannende film? Ja, ook, blijf je lekker wakker van. En nu kun je de film met vriendlief kijken. En, al is dat een zwak argument, verlang je daardoor misschien toch íets minder naar het Italië uit de film en omarm je je veilige leventje in Nederland. Like I said: zwak excuus. Enjoy your fake holiday!

Laat een reactie achter